يعنى اگر جامعهء اسلامى از عدل فرمانروايى و تعادل اقتصادى و تكامل فكرى و كارى ، بهره‌مند بود شايسته زندگى در آن است و اگر از اين برترىها و ملاك‌ها خالى بود ، حيات بشرى ارزشى ندارد ؛ پس مرگ ، بهتر از زندگى است . در مرحلهء دوّم در جامعهء دينى ؛ مردم نبايد از حكومت ترسناك باشند ، بلكه ترس مردم بايد از گناه و كارهاى خلاف قانون خودشان باشد . در اين باره از سفارش‌هاى ارزشمند مولاى متقيان امير مؤمنان على عليه السلام اين است : اوصيكُمْ بِخَمْسٍ لَوْضَرَبْتُمْ الَيْها أَباطَ الْابِلِ لَكانَتْ لِذلِكَ أَهْلًا لايَرْجُوَنَّ احَدٌ مِنْكُمْ إِلَّا رِبِّهُ وَ لايَخافَنَّ إِلَّا ذَنْبَهُ . « 1 » شما را به پنج برنامه وصيت مىكنم كه اگر براى يافتنش مشقت سفرى سخت را عهده‌دار شويد هر آينه سزاوار است : احدى از شما جز به پروردگارش اميد نبندد ، و جز از گناهش وحشت نكند . بنابراين اميد به خدا و ترس از گناه دو عامل برقرارى امنيّت در هر جامعه است . ترس مردم از خداوند ترس از مقام و جلالت خداست . و مقام خداوند اقامهء عدل و احقاق حق است ، و مقام او شايستهء حمايت از مظلوم و مجازات ستمگر است و بهشت در انتظار كسانى است كه امنيّت الهى را فراهم مىسازند تا جامعه در جادهء آسايش و آرامش حقيقى حركت كند . خداوند منّان دربارهء آنان مىفرمايد : وَ أَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِىَ الْمَأْوَى » « 2 »

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : حكمت 82 . ( 2 ) - نازعات ( 79 ) : 40 - 41 .